Ontstaan Le Soustran

Onze droom en die Grote Roze Bril.

Het zijn veel gestelde vragen aan ons: “Hebben jullie nog steeds plezier in je werk, en heb je geen spijt van de beslissing om Nederland (gedeeltelijk) achter te laten. Is jullie droom uitgekomen?”

Meestal zijn het campinggasten, die lekker voor hun tentje hun wel verdiende vakantie vieren. Of de nieuwsgierige gast, die in de avond aan de bar wel eens wil weten hoe dat nu “werkt” om campingeigenaar te zijn.

Er zijn heel veel mensen die dromen van een camping in Frankrijk ( of waar dan ook…).

Dat wij onze droom hebben kunnen waarmaken, had te maken met de juiste tijd, de mooiste plek, de overtuiging dat we het samen aan dorsten en een hele Grote Roze Bril!

Want zonder die Grote Roze Bril was het ons zeker niet gelukt!

Direct verliefd

In 2003 vonden we  Le Soustran via internet. Ze stond al 9 jaar te koop. Dat was haar aan te zien. Ze was verwaarloost, uitgewoond, liefdeloos achtergelaten. Maar wij waren direct verliefd. Op de omgeving, de ligging, zo dichtbij het schitterende stuwmeer Lac de la Triouzoune. De schapen en koeien van de overburen. Op de stilte, het schitterende uitzicht. Maar vooral ook op de uitstraling van het sanitairgebouw, de gîte en het terrein. Het was liefde op het eerste gezicht, en gelukkig voor ons was dat wederzijds. We zijn van haar gaan houden. Hebben haar nieuw leven ingeblazen en met die hele grote Roze Bril op zijn we onze camping begonnen. En Le Soustran is van ons gaan houden. Ze is zichzelf gebleven. Na alle jaren, met zoveel gasten en met eigenaren die ook wel eens de moed verloren, omdat….tja omdat het soms lastig is om campingeigenaar te zijn.

Onze zoon zwaaide ons uit, op een parkeerplaats langs de A1. Onze auto’s en caravan waren volgepakt met onze overgebleven huisraad. Hij zou zijn eigen leven in Nederland opbouwen. Wij hadden onze droom. Hij de zijne. De familie, onze vrienden en bekenden, ze vonden het bij ons ” passen”, maar er zijn heel wat traantjes vergoten bij ons afscheid.

We zijn over de A1 ons Nederlandse leven uitgereden. Het was goed zo. Peter was moe van alle onderwijsstress en ik, ook voor mij was het een goede tijd om het roer om te gooien.

Le Soustran nu…..

Na 13 jaar van hard werken hebben we gemerkt en ondervonden,dat wij het nooit zonder de helpende handjes van familie en vrienden hadden kunnen beginnen, doen, volhouden. Al die klussen, alle zorg. Werkzaamheden tijdens het seizoen, daarvoor en daarna, zoveel werk hadden we nooit, maar dan ook nooit samen kunnen verwezenlijken.

Wat een geluk dat we gebruik kunnen maken van betrokken en lieve mensen om ons heen.

Het was een droom om een camping voor de rustzoeker te creëren.  Een vakantieplek voor iedereen die behoefte heeft aan wat persoonlijke aandacht en betrokkenheid.

Zo zijn we ooit aan onze droom begonnen, en het blijkt dat die droom verwezenlijkt is en nog steeds wordt.

Onze kleindochter rent inmiddels over de camping rond. Zo snel is de tijd gegaan.

Onze droom volgen we nog iedere dag na. Iedere reservering, elke campinggast die ons bezoekt, of wil komen, is meer dan welkom.

Het voelt nog steeds als toen die dag dat we, met die Grote Roze Bril op de allereerste keer over het terrein liepen, fantastisch om bij te dragen aan die hopelijk onvergetelijke vakantie.

Le Soustran is nog steeds onze grote liefde, en zij, zij is steeds meer zichzelf geworden. Zo zijn we samen vergroeid tot een onlosmakelijk geheel.

Een droom die gelukkig werkelijkheid geworden is.

 

2018-12-31T12:19:56+00:00