Ergens in koud Nederland, 06-02-2012 - Het was de bedoeling dat we er vanaf deze week tegen aan zouden gaan. Dat klinkt als: dingen doen. Actie.
Bezig zijn met het komende seizoen. We hebben weer veel leuke ideeën en daar moeten we wat mee. Aan doen, mee doen. En laten we nou lekker uitgerust zijn en heel veel zin hebben om er tegen aan te gaan. Dat komt dus goed uit. Dachten we afgelopen dagen. Maar het is er nog niet echt van gekomen, van dat doen dan. We komen er eigenlijk niet aan toe. We willen wel. Het is alleen dat we, om Peter zijn woorden te gebruiken, geteisterd worden. Tegengewerkt door de elementen van de natuur. Sneeuw, kou en zéér strenge vorst zijn er de oorzaak van dat er niets uit onze handen komt. Alhoewel, we zijn er druk genoeg mee, met dat rare weer, maar we zijn niet echt aan het doen wat wilden doen. Het is een heel gedoe waar we druk mee zijn.
We wonen in een bijzonder huisje. Niet zomaar een huisje met stenen muren en een dakje. Normaal gesproken gaat het leven in dit huisje van een leien dakje. Hebben we het prima naar onze zin. Het woninkje wordt in de wintertijd aangenaam verwarmd door een houtkacheltje. Zonder problemen houdt het haardje ons huisje bijzonder warm. Af en toe zelfs te warm. Dan kunnen we onze truien uit doen en gaan de ramen open. Dan moeten we de deuren van alle kamers openzetten en voelen wij ons als sudderlapjes. Draadjesvlees. Zo warm. Dat is wel heel behaaglijk als het buiten zo koud is als nu. Vuur, warmte is dus geen probleem. Wat ons, vooral Peter de laatste dagen erg bezig heeft gehouden is de watervoorziening in ons huisje. Want, helaas heeft de vorst onze waterleiding in zijn greep. Bevroren leidingen hebben de watertoevoer van de wc tot de keukenkraan lam gelegd. Geen druppel water bereikt ons. Kou daar kun je wat mee. Je doet een muts op. Warme broek aan, dikke sokken. Desnoods blijf je de hele dag onder je dekbedje liggen (als je daar tijd voor hebt) , maar géén water hebben is direct een ernstig probleem. De eerste dag met de bevroren waterleiding, hebben we van de vers gevallen sneeuw nog water gekookt voor een kopje koffie. Was het ook nog wel apart om het toiletbezoek af te blussen met een emmer vers geschepte sneeuw, maar een hele dag als een soort sneeuwkonijn buiten bezig te zijn met het verzamelen van water in de vorm van sneeuw, verveelde ons best snel.
We verlieten ons huisje met de bevroren waterleiding en konden gelukkig in een huis van vrienden de winter trotseren. Toch hebben we, Peter dus, een poging gewaagd om, al was het maar één (of twee) druppeltjes water los te weken uit de bevroren leiding in ons huisje. De haard had na ons vertrek het leven gelaten. Koud en stil stond ie niets te doen. Het hele huisje was een kille bende. Gewapend met mijn haarföhn trachtte Peter een beetje beweging in de bevroren toestand te krijgen. Een uur lang heeft het apparaat hete lucht rond de bevroren leiding geblazen. Ondertussen stond Peter zelf als een soort smurf aan de waterkraan te zuigen. Want volgens hem zou dat effect hebben. Ja wel op mijn lachspieren, maar het deed niets met alle bevroren waterdruppels. Na heel lang aan de kraan gezogen te hebben en op het moment dat mijn föhn bijna smolt van zijn eigen warmte, besloot Peter de actie te staken. Zodoende hebben we nu tijd over om nog meer energie te steken in de voorbereidingen van het komende seizoen. Beginnende met de SVR beurs in Hardenberg. We hopen dat tegen die tijd de mussen van het dak vallen van de hitte
