Een treintje vol plezier In de trein van Neuvic, 07-09-2010 - Het openbaar vervoer in onze regio is nou niet echt om over naar huis te schrijven. Nou ja, per post ben je snel weer in Nederland, maar per trein is dat nog een heel gedoe.
. In de eerste plaats hebben we geen bus, die de treinreiziger naar het station in Ussel brengt. Dat is een beetje cru gezegd. We hebben wel een bus, maar die gaat zo akelig weinig, dat je waarschijnlijk alle treinen mist die vertrekken. Bushaltes zijn voor schoolkinderen. De schoolbus stopt daar ’s morgens en ’s avonds. Die stopt dus niet voor u als u daar in alle eenvoud staat te wachten om per bus en trein te reizen. Kortom, het reizen per trein is vanaf hier een bijna onmogelijke zaak. Per postpakketje bent u sneller op plaats van bestemming.
U kunt zich misschien wel voorstellen dat we daarom de afgelopen zomer genoten hebben van het rond tsjoekende treintje. Een “noviteit” Een opkikkertje voor het seizoen. Leuk bedacht door weet ik wie? We zijn echt wel in voor nieuwe toeristische ontwikkelingen, maar van dit treintje hebben wij weinig begrepen. Hij reed. Oogde fris en ongevaarlijk. De wagentjes werden vrolijk door het locomotiefje voort getrokken. Als het puffende gevaarte de brug naderde, begon het geheel vrolijk te rinkelen. De voorbij razende auto’s hadden voor zoveel vriendelijkheid geen enkel respect en menigmaal werd het gezellige gevaarte bijna het meer in “gedrukt”. Wanneer het tinkelende en rammelende treintje ons passeerde tijdens de wandeling, dan zwaaiden wij de passagiers in de wiebelende en deinende wagonnetjes uitbundig toe. Het bleef een beetje lachwekkend zo’n toeristische attractie in onze groene, stoere en natuurlijke omgeving.
Toch wilden wij het wel eens meemaken. Een treinreis van Neuvic naar Neuvic. Volgens oma (onze buurboerin) moesten we niet achterin gaan zitten. Dat wagonnetje zwenkte volgens haar gevaarlijk uit. Dat had ze niet tegen dovenmansoren gezegd. Unaniem besloten we om met z’n allen in de laatste wagon te gaan zitten.
We, dat waren een aantal dames van de camping en een vader en moeder met zoontje Sebastiaan. Die wilden deze treinreis niet missen. Een mooie invulling van een saaie regenachtige middag.
De trein zou om 14.45 vertrekken bij de bushalte tegenover, waaranders, de kroeg op de hoek van Neuvic: La Gare. We besloten bijtijds vanaf de camping te vertrekken, want het was de laatste dag, daarna zou het gedaan zijn met de rondritten. En….misschien zouden nog wel meerdere toeristen hun verveling gaan verdoen in de trein. We vertrokken om 14.15 van de camping, om precies om 14.22 bepakt met foto- en filmcamera’s en een tas vol met snoep voor tijdens de reis, bij de treinhalte aan te komen. Het miezerde. In de gehele omtrek van de halte was geen mens te zien. Een goede reden om in de kroeg een warm kopje koffie te drinken. Van daar af hadden we uitzicht op de halte en konden we de trein zien aankomen.
Ik weet niet hoe het bij u is, maar als ik ergens op een bus of trein sta te wachten, dan word ik ongemerkt onrustig. Bang dat ik het aankomende vervoermiddel zal missen. Zo ook in die kroeg. Al ging het maar om een niet serieus te nemen treintje. Toch wilde ik het reisje niet missen. Aangestoken door mijn onrust, stonden we binnen een paar minuten weer buiten in de regen. We stonden net te overleggen vanwaar het treintje zou komen toen er nog een Engels echtpaar werd afgezet om ook deel te nemen aan de treinreis. Wat een geluk dat we daar al stonden. Zo hadden we vanzelf recht op de bankjes van de laatste wagon.
De trein arriveerde vijf minuten te laat. De machinist had er zin in, dat merkten we direct al bij het uitdelen van de tickets. Blauwe of gele kaartjes? Voor een groep of volwassenen?. Het kind, Sebastiaan, mocht voor nop mee. Zoals besproken namen we plaats op de achterbank. Het treintje kwam in beweging en sloeg direct rechtsaf. Joelend en gillend namen we de bocht. Niet dat er veel gebeurde, maar met ons als achtergrondgeluid werd het nemen van de bocht toch een stuk spannender. Nog geen 300 meter verder stopte het hele gevaarte voor het gemeentehuis. Alwaar het treintje waarschijnlijk wel subsidie vandaan kreeg, maar waar geen mens stond te wachten. Voort ging de reis. De machinist begreep vrij vlot dat er een stel uitgelaten toeristen in zijn wagentje zaten en nam de eerste rotonde twee keer. Waarvoor wij hem hartelijk hebben toegejuicht. Vanaf dat moment zat de stemming er goed in en reden we onder de natte hemel door. “Het machinistje” nam er ruim de tijd voor.
We tuften het dorp uit. Richting het strand. Waar nog een gezin instapte. Ook zij namen plaats in de eerste wagon. In de buurt van de andere reizigers. Ze hadden waarschijnlijk direct in de gaten dat wij ons zelf een lolletje hadden beloofd. Daar achterin.
Op een teken van ons gaf de machinist gas en rammelde het hele gevaarte langs de oever van het meer. Voor mij een zeer bekende route. De gasten zagen tussen het natte gebladerte af en toe een glimp van het meer. Voor de rest ging de reis voornamelijk door dicht beboste wegen. Wel leuk op de fiets of wandeling, van een toeristisch treintje verwachtten we toch iets anders. Met veel gezang vrolijkten we de reis dus maar op.
Af en toe hingen we in de bochten mee. Groetten we de wandelaars langs de kant van de weg uitbundig. Zongen het hele repertoire van “Een potje met vet”. De tas met snoep ging open en bij het gemeente strandje van Liginiac laste de machinist een pauze in van tien minuten, omdat het hele puffende treinstel tot rust moest komen. Helaas was het enige restaurantje gesloten.
De reis ging verder. Met heel veel moed en uithoudingsvermogen nam het treintje het stijgende weggetje. De vader van Sebastiaan had gelukkig lange benen en hielp het gevaarte een eind op weg. Opgelucht over het toegestoken been, stak de machinist goedkeurend zijn duim omhoog. Daarna tuften we nog erg lang over de Franse natte wegen. Af en toe moesten we zelfs gapen!
De overige reizigers vergaten niet uit te stappen waar dat moest. Onder luid gezang van ons in het achterste treingedeelte.
We waren ook wel een beetje blij toen we Neuvic weer inreden. Onze billen begonnen te tintelen en onze benen raakten in opstand van de lange rit. De regen was ondertussen opgehouden. De machinist reed de rotonde nog maar eens en met een brede grijns op zijn gezicht liet ie zijn belletje rinkelen toen we het eindstation naderde. Al werd dat gerinkel overstemd door ons luide gezang “We zijn er bijna, maar nog niet helemaal…..!!”
Het treintje kwam tot stilstand waar we begonnen waren. Ruim een uur geleden. Onze verveling was verdwenen. De zon scheen. De machinist en wij gingen als vrienden uit elkaar. “Hakke, hakke puf puf weg zijn wij….
---------------------------------------
Reageer op dit bericht
|
|
|
Wat gebeurde er nog meer in 2010?
Eerdere jaargangen
2010 | 2009 | 2008 |
